Aspekt czasu

Czas i jego upływ jest fascynacją dla ludzi baroku. Nic na prawdę nie trwa, choć wszystko istnieje. Upływ czasu, bieg godzin, dni, miesięcy i lat sprawia, iż istnienie rzeczy staje się kruche i przemijające, i to nadaje im prawdziwe piękno. Ludzie tego okresu dostrzegają bowiem w tym fakcie smak istnienia. Przecież, to co jest wieczne staje się po czasie nudne. Gdybyśmy mieli cały czas podziwiać ten sam piękny kwiat, stałby się on dla nas codziennością, przyzwyczailibyśmy się do niego i nie wydawałby się on nam tak piękny jak na początku. Dlatego to właśnie przemijanie sprawia, że to co piękne, jest przez ludzi doceniane. Gdyby ludzie istnieli nieskończoność, nie przeżywali by wszystkiego równie intensywnie. To świadomość iż kiedyś zostanie nam to wszystko odebrane, potęguje smak przeżywania na tym świecie wszystkich rozkoszy, radości, mobilizuje do przeżywanie życia na tym świecie najlepiej jak się da. U krańca barokowej refleksji nad czasem zawsze bowiem szczerzy zęby upiorny szkielet - śmierć.