Iluzja w koncepcji barokowej

Od czasów Kopernika, uczeni i filozofowie nie dowierzają już poznawaniu świata za pomocą zmysłów. Myśliciele szukają sposobu na poznanie świata innym sposobem niż za pomocą dotyku, wzroku, słuchu czy węchu. Wynika to ze stwierdzenia iż zmysły nas oszukują. Wystarczy bowiem drobna zmiana światła, a już widzimy inny kolor światła, trochę ciepła, a już lód zamienia się w wodę. Poza tym poznanie zmysłowe zależy od indywidualnych zdolności każdego człowieka, nie jest to wiec sposób na ocenę świata w sposób obiektywny. Koncepcje te są wspierane nowymi wynalazkami tamtych czasów. Za pomocą mikroskopu ludzie przekonali się, iż wystarczy nieco powiększyć widziany obraz, a już można postrzegać go zupełnie inaczej. Medycy badając budowę zmysłową różnych istot dostrzegają, że każda z nich, pająk, mucha, czy człowiek, widzi świat inaczej. Ale to przecież ten sam świat, dlatego rozum ludzki musi przebić się przez to co pozorne, zmysłowe, aby dostrzec to co właściwe. Zakwestionowanie wiarygodności ludzkich zmysłów wywołało poważny problem w ówczesnej nauce - estetyce. Czym można bowiem ocenić piękno obrazu, rzeźby czy budynku jeśli nie oczyma? Co, jeśli nie słuch pozwoli nam zachwycić się piękną muzyką? Co, jeśli nie zmysły zaręczy nam o prawdziwym pięknie? Skoro widzimy świat pięknym, to czy może on być równie dobrze potworny? Na te pytania, szukają odpowiedzi barokowi artyści.