W kręgu sarmatyzmu polskiego

Wiek XVII był najwspanialszym wiekiem dla państwa polskiego. Polska była niemalże potęgą. Obejmowała ona teren trzykrotnie większy niż współcześnie. Dlatego musiały się z nią liczyć inne kraje europejskie. Barok polski należy do europejskiej awangardy i jest to pierwsza epoka, w której Polacy nie musieli nadrabiać wiekowych zaległości. Polacy utrzymywali kontakt z cała Europą, studiowali na uczelniach na wysokim poziomie, zaskakiwali sąsiadów, znajomością języków obcych. Barok to okres, w którym Rzeczpospolita nie miała żadnych kompleksów wobec innych krajów. Ówczesny ustrój Polski - demokracja szlachecka- napawała rodaków dumą i stawiała ich ponad kraje w których panował absolutyzm. Jednak w tym samym wieku można dostrzec zapowiedzi kryzysu, kiedy władcą został Zygmunt III Waza, który zastał Polskę na szczycie, a zostawił osłabioną, uwikłaną w różne spory. Od czasów powstania Chmielnickiego zaczął się momentalny upadek państwa polskiego, które u schyłku wieku było już mniejsze o ? terenów.